เราเริ่มต้นจากความสนิท
ไม่เคยคิดจะมาร่วมพันผูก
เป็นแค่คนที่คุ้นเคย
แค่คบหาอย่างเพื่อนกัน
เธอเริ่มจะมีความรู้สึกที่พิเศษ
กับคนรอบข้างที่ฉันรู้จัก
ฉันก็อยากจะช่วยเธอฟูมฟัก
อยากให้เธอสมหวังซักกะที
แต่แล้วก็ทำไม่สำเร็จ
เขาไม่มีความคิดจะพันผูก
เพื่อนที่แสนสนิทก็ยิ่งมาซ้ำเติม
เพราะมาชอบ เขา คนเดียวกับเธอ
ฉันคนกลางเข้าใจในทุกอย่าง
สิ่งต่าง ๆ ที่เธอเจอคงปวดร้าว
ฉันรับรู้ความเป็นไปในทุกทาง
และคอยช่วยปลอบใจเธอคนดี
มาบัดนี้ เธอเริ่มจะแปรเปลี่ยน
เธอจะทำให้คำว่าเพื่อนนั้นจางหาย
ฉันก็พลั้งเผลอใจไปมากมาย
จนเกือบลืม ความเหมาะสมของสองเรา
เธอบอกว่าความเหมาะสมไม่สำคัญ
สิ่งสำคัญคือตัวเธอและตัวฉัน
ฉันยอมรับไม่ได้กับสิ่งที่เป็นไป
เพราะโลกแห่งความจริง....ไม่ได้มีเพียงสองเรา
สุดท้ายฉันก็ได้จากเธอมา
ด้วยความรู้สึกที่แสนจะสับสน
ยอมเห็นเธอเจ็บปวดและทุกข์ทน
ดีกว่าให้เราสองคนยืดเยื้อความสัมพันธ์
ฉันยอมรับผิดในทุก ๆ อย่าง
และไม่อยากให้เธอรู้เกี่ยวกับใจของฉัน
อยากให้เธอคิดว่าฉันมันไม่ดี ฉันไม่มีค่าพอ
และชีวิตของเธอ ยังพบเจอใคร ๆ อีกมากมาย
ขอโทษ ในความพลั้งเผลอ
แต่ฉันก็ดีใจที่เราหยุดไว้เพียงแค่นี้
มันจะยิ่งทำให้ฉันรู้สึกดี
หากเธอเอ่ยคำว่า เพื่อน กับฉันอีกครา
**************************************
หมายเหตุ: เขียนเมื่อ... ปี 39 โน่นแน่ะ..
หยิบยกมาย้อนรำลึกกับกลอน(ว่าง)เปล่า สำนวนแปร่ง ๆ...